اشعارعروسی

چه خوش باشد در این عالم شب زیبای دامادی

                    

                    که چیده می شود از بهر داماد حجله شادی

بگوییم جملگی تبریک به مه داماد بزم ؛ اینک

                    

                     زنیم کف بهر مه داماد ندارد هیچ ایرادی

لبان جمله ی پیر و جوان بنگر چه خندان است

                   

                     که کرده جملگی اینک ز دامادی خود یادی

سفارش می کنم اینک جوانان را که زن گیرند

                   

                    حسین ومصطفی عباس جواد و داوود و هادی

چه زیبا مجلسی برپا شده از بهر مه داماد

                  

                    ز شادی باب مه داماد به غبغب می کند بادی 

خداوندا عطا فرما به مه داماد یه جین فرزند

                   

                   به هر کی خوبشو دادی تمام زندگی دادی

توقع از من "سادات" بگو تو از چه رو داری ؟

                   مگر تو چند قرون امشب برای خوندنم دادی؟

---

ازدواج واجب است همچو صلاة

                  

                   مایـه ی عزت است و هم برکـات

کـام خـود را صـفا بـده امـشب

                   بر نبی(ص) و علی(ع) فرست صلوات

---

تازه داماد برو ماه عسل وادی طوس

            با پراید و پژو ؛ زانتیا ؛ دوُ یا اتوبوس

کن تبرک همه ی زندگیت با همسر

           باتوسّل به شه ملک خراسان؛رضاشمس شموس

کاشکی امشب بدهد تازه دوماد بر یاران

           بهر شام شبشون هم چلومرغ و هم خروس

خنده گویند که درمان همه امراض است

            خنده کن دوست عزیز از چه نشستی تو عبوس

این عروسی که بود سنّت پاک نبوی

             هم مبارک به دوماد باشد و هم تازه عروس

ساقدوشی که نشستی به بر مه داماد

              عوض ما همگی صورت دامادو ببوس

ای خدا قسمت ما کن که به زودی برویم

              مشدقالی و قم با ماشین مینی بوس

---

بارالها تو به داماد بده بیست پسر

              یه هف هشت ده دوازده دختر

پسرانی همه خوش خو همه چون قرص قمر

              پسرانی همه دلداده عشق حیدر

پسرانی همه فرمانبر حیّ داور

              پسرانی همه چون دُرّ و گوهر

همه باشند عصا بهر پدر

               قاری مصحف و خواندن از بَـر

دور باشند ز هر کینه و شـَر

               بین فامیل همه زینت و زرّ

همه اخلاق چو شُـبـَیـر و شَبَـر

               همه در جامعه باشند ظفر

سرفرازی پدر هم مادر

         

               همه کاری و همه نان آور

---

نظر بر ماه مجلس کن چه زیبا و چه خرسند است

           گلی از گل ستان های دیار پاک راوند است

................ بود نامش ...................... بود شهرت

          به مادر هم پدر هم خواهران او یار و دلبند است

سفارش کرده مه داماد تناول کن میوه همراه شیرینی

         تو نوش جان نما خوش باش چه کارداری کیلوچنداست

جوانی که نداری زن برو یک زن بگیر جانم

          تو گوش کن این سخن را از من سیّدرضا پند است

نصیبش کرده حق دوشیزه ای از بیت ..............

           که ایشان در فَـرامین الهی سخت و پایبند است

بزرگان گفته اند خنده برای درد ؛ درمان است

            رخش شاد است مه داماد مدام در حال لبخند است

بگویید به بابا داماد برام پاکت مهیا کن

             که اینک خنده بر لب دارد و دستان او بند است

اگر خواهی بدانی شاعر اشعار که می باشد

              مال همشهری تو سیّدرضا بچه راوند است

---

ای جوان ؛ زن از پی رفع هوسرانی نگیر

گر تو میخواهی شوی خوشبخت اندر زندگی

              دختری سیّد ز اینکه قدر او دانی بگیر

دختر حاضر جواب و ناقلا خواهی اگر

              گر چه میترسم بگویم دخت راوندی بگیر

گردو اَر خواهی خوری سوی مرق بنما نظر

              جوزقند خواهی خوری بسیار ؛ سادیانی بگیر

گر که قلیان میکشی بیدگل تنباکو بـُود

 

              شلغم اَر خواهی خوری بسیار ؛ آرانی بگیر

گر هوای خوب می خواهی نیاسر کن نظر

              دخت کلّه شقّ تو میخواهی خزاقی بگیر

دخت یزدلی برایت خوب قلیان چاق کند

               کامل اَر خواهی جاهازش دخت کاشانی بگیر

گر تو خواهی زردآلو؛قیصی؛خیاروسیب خوب

                یا لتحر یا حسن آباد برو آنی بگیر

لوبیا ؛ نخود خوب خواهی تو خاوه کن نظر

                شیره گر خواهی خوری بسیار کـُل جاری بگیر

گر که میخواهی بگیری یک زن زِبر و زرنگ

                 یا زِ کامو یا زمشهد یا که ورکانی بگیر

دخت مشکانی سر پیری تو ..................

                 باوفاخواهی اگر بشنو کاشانی بگیر

گر که میخواهی بگیری زن دوم سومی

                 یا ز برزآباد ؛ سده یا اینکه ویدوجی بگیر

گر تمیز و باهنر خواهی که پولدارت کنه

                 یا بارونق یا ز استرک یا جوشقانی بگیر

علوی ایمان بود ؛ گویم ز شهر نوش آباد

                 دخترش را بهر رفع هر پریشانی بگیر

بعضی از روستای کاشونو فراموشم شده

                 حاصلش را من ندانم گر تو می دانی بگیر     

---

 

نویسم شعری بهر عروسی

                   نما با مه داماد دیده بوسی

دوماد محفل امروز چه زیباست

                   که حیف است صورت اونو نبوسی

به یک زن کن قناعت در جوانی

                   به فکر دوم اَر باشی قوقوسی

به مه داماد همه تبریک گوییم

                   از این وصلت از این جشن و عروسی

به داماد چند پسر یا رب عطا کن

                   شوند زیدان ؛ رونالدو یا مـسی

من "سادات" گویم فکر زن کن

                    که ترسم تو ز تنهایی بپوسی         

نصیحت

کاروان آمده و رفت تو بین راهی

                             چشم حق بین بگشا تا نروی در چاهی

دل مرنجان و تو بر زخم دلان مرهم باش

                             چونکه بر هم بزند عالم و آدم آهی

دور کن حرص و طمع را و دمی قانع باش

                             تو که دائم پی دنیا و مقام و جاهی

ای که فکرت پی دنیا و ز عُقبی غافل

                             ننما پس تو مدام فکر و خیال واهی

صله ارحام به دنیا حسنات تو شود

                             لااقل هفته ای یکبار و گاهی ماهی

گره از کار ضعیفان تو به دنیا واکن

                             گر که عزت ز خداوند تعالی خواهی

چاپلوسی نبوَد سیره مردان نکو

                             ضامن تو نشود تخت و کلاه شاهی

ره مردان خداجوی ؛ بطلب ای "سادات"

                             غیر این راه روی تا به ابد گمراهی 

شعر طنز

شبانگاهان که رفتم سوی خانه

                            خریدم مرغ و میوه ؛ هندوانه

سلامم کرد همسر از سر لطف

                            جوابش دادمی من مهربانه

بگفتا از چه رو دیر آمدی تو

                             بگفتم این سخن من صادقانه

خیابان های ما از بس شلوغ است

                             که ماندم در ترافیک شبانه

بگفتا دخترم کو کیف و دفتر

                             جوابش دادمی من شاعرانه

بگفتم ای عزیزم ؛ دختر من

                             ندیدم کیف و کفش بچه گانه

روم فردا برایت می خرم من

                             که تنها دخترم غمگین نمانه

نشستم تا خورم لیوان چایی

                             شروع شد اِختِلاتای زنانه

بگفتا کی بری ما را به تفریح

                             پوسیدیم بس که ماندیم کنج خانه

بسا اعصاب او در هم شکسته

                             ز چشمش گشت اشک او روانه

پسر در فکر همسر اوفتاده

                             نصیحت کردمی من پدرانه

بگفتم صبر کن مدرک بگیری

                             مگیر تصمیم زود و عاجلانه

پسر دوم بگفت رایانه خواهم

                             بیاوردم برایش صد بهانه

نباشد این زمان ؛ پول خریدن

                             که کم کاری و هم فصل خزانه

خلاصه هر یکیشان غمزه ای کرد

                             نگه کردم به آنان زیرکانه

بگفتم با همه شان خسته ام من

                             کسی کو تا که قدر من بدانه

به آنان گفتمی ای مهربانان

                             نشینیم دور هم در این زمانه

بخوریم و بگوییم و بخندیم

                              که شاید در کنیم ما عشقولانه

خدا هرگز نیارد روزگاری

                              کسی دوستیِ ما را بـپّـرانه

خدا روزی رسان خلق باشد

                              همه دوران به هر عصر و زمانه

کسی که پولش از پارو بریزد

                              بدان خوشبخت اندر این جهانه

به دنیا آمده روزی بمیرد

                              که عمر کس نباشد جاودانه

کسی که بی ادب باشد به دنیا

                              مخوان آدم تو او را ؛ چون خرانه

اگر شعرم بد است بر من نخندی

                              که اشعارم بُود بس عامیانه

به درگاه حسین ؛ کوه گناهم

                              زده بر این دلم عشقش جوانه

نماید بر همه عالم ترحّم

                              کسی که عاشق این خاندانه

اگر از گفته هایم خسته گشتی

                                عرق نعنا بخور یا رازیانه

مرا مادر بـِزاده در گل آرا

                             ولی اینک تو راوند خانه مانه

چو رفتم زین جهان من دار فانی

                             حلالیت بخواهم عاجزانه

هوس دارم ببینم کربلا را

                             طلب کردم ز ایزد خاضعانه

خدایا کن نصیب من مدینه

                             که آنجا پانهم من عاشقانه

خدایا قسمت هر عاشقی کن

                             مدینه ؛ کربلا را سالیانه

خوشا آنکس که در دنیا عزیز است

                             بماند نام نیکش جاودانه

منم "سادات" راوند و رضایم

                             حسینی هستم و قلبم جوانه

بخوان شعر مرا بلکه بخندی

                             تو روز و ماه و هفته ؛ سالیانه

هوس کردی اگر شعرم بگیری

                             به قول قدیما شب بیا خانه   

  

توقعات جوان های نسل جدید

**نمیدانم چرا از تازه دامادان همه یک خانه می خواهند**

**حقوق یک به بالا را ؛ ز وی ماهانه می خواهند**

**به این دنیای وانفسا شده مهریه ها سنگین**

**هزار و سیصد و شصت سکه و هم خانه می خواهند**

**به سابق کی عروسی صحبتی از حق سُکنا بود**

**ولی اینک عروسان سوبسید و یارانه می خواهند**

**خوشا آنروز عروسی ها به پا میشد به منزلها**

**ز آقا داماد اینک سالن جانانه می خواهند**

**الهی بسوزد پدر مُد بعضی از دخترها**

**لباس آنچنانی و مُد مردانه می خواهند**

**خدا رحمی کند بر نوجوان نسل آینده**

که حتما اون زمان از وی یِ میلیون سکه شاهانه می خواهند

**قدیما بود اسباب بازی ما ؛ ماشین لاکی**

**ولی اینَک به جای ماشین لاکی همه رایانه می خواهند**

**چقدر فیس و اِفاده میفروشند مام شوهرها**

**عروس باکلاس و خوشگل و فرزانه می خواهند**

**برای اینکه عشقولانه از خود دَر کُنه "سادات"**

**یِ عروس خوب اینک بی چک و بی چانه می خواهد**

آرزو

هم گفته ام شعر قشنگ ؛ هم چرندیات

 

                             از بهر حفظشان دفتر و دیوانم آرزوست

کردم گناه و فکر عقوبت نبوده ام

                             من نادمم ؛ اشک ز چشمانم آرزوست

من اعتراف می کنم از کرده های خویش

                             غفران ز ربّ خویش ز عصیانم آرزوست

قابل نیَم به درگه الطاف کردگار

                             از راه مرحمت سیره سلمانم آرزوست

تا زنده ام ولای علی بر دل من است

                             دیدار از نجف ز ایوانم آرزوست

هرچند من غلام گنهکار این درم

                             آب زلال ز چشمه حیوانم آرزوست

من نوکر غلام غلامان حیدرم

                             دوری ز کِید دشمن و شیطانم آرزوست

"ساداتم" و شهره به ابن المظفرم

                             دیدار در جنان ز هورانم آرزوست

پروردگارا

الها ؛ قادرا ؛ پروردگارا

                         لطیفا ؛ صانعا ؛ ای کردگارا

حقیرم من ؛ فقیرم ؛ مستجیرم

                         پناهم ده ؛ ببخشا ای نگارا

من آن عبد خطاکارم ؛ رئوفا

                         دلم از فرط عصیان بی قرارا

تو ستّاری ؛ تو غفّارالذُّنوبی

                         تو اسب سرکش نفسم مهارا

خودت بر من ترحم کن نظر کن

                         اطاعت من کنم حرف شما را

مرا بخشا به حق هشت و چارت

                         که بینم از شما لطف و سخا را

عنایت کن نمایم کار خیری

                         ندادم تا ز کف این دست و پا را

رحیما کن نظر یکدم به "سادات"

                         مگیر از من تو این عشق و صفا را

خدایا قسمت ما جملگی کن

                         مدینه ؛ هم نجف ؛ کرب و بلا را

الهی ؛ ربِّ اِرحم ضَعفَ این تَن

                         ببخشا از همه جُرم و خطا را                            

 

پدر

داغت آتش زده بر جان و دلم ای پدرم

                    سوخت اعضای وجودم همه پا تا به سرم

چون شنیدم ز مُنادی خبر مرگ تو را

                    قوّت زانویم از کف شده و در شررم

چون اجل داغ تو را بر دل زارم بنهاد

                    از غم هجر تو سوزم همه شب تا سحرم

منتظر بهر تو و دیده به در دوخته ام

                    تا که شاید ز وفا باز بیایی به برم

بین که از هجر تو پروانه صفت می سوزم

                    از بسا خاطره ات سِیر کند در نظرم

پدر ای مونس من ؛ همدم من ؛ هم رازم

                    در فراغ تو کنون خم شده از غم کمرم

سپری می شود ایام همه با یادت

                    کی توان زان همه اوصاف تو من درگذرم

خانه ام بعد تو بابا به خدا تاریک است

                    غم هجران تو را گو به چه جایی ببرم

همه گویند که اشک بر غم دل تسکین است

                    بهر تسکین دلم راه به جایی نبرم

دست تقدیر چه کردست ببین با حالم

                    آتش افروخت به باغ و ثمر و هم شجرم

شعر گفتم من "سادات" ز هجران پدر

                    داغ بابا شرر افروخت کنون بر جگرم  

راز و نیاز با خدا

کسی اگر نیمه ی شب خدا خدا خدا کند

                         اشک بصر بریزد و ز سوز دل دعا کند

نهد در خانه ی حق ؛ به آه و ناله ؛ نیمه شب

                         دعای نیمه شب وِرا صد گره بسته ؛ وا کند

اگر کسی ز بندگی سجده به ایزد آورد

                         درد نهفته ی ورا خدای او دوا کند

نیمه ی شب وضوی ساز به درگهش تو با خشوع

                         نظر به آه و زاریت ز مرحمت خدا کند

منم که "ساداتم" و محتاج به یاری خدا

                         که شاید او ز لطف خود حاجت من روا کند 

رباعی ترحیم پدر

رفت از سر ما ؛ سرور ما ؛ تاج سر ما

                          زحمتکش مظلوم خدایا پدر ما

ماتمکده شد خانه ما بعد تو بابا

                          بشکست به یکباره فلک بال و پر ما

---

سایه مهر تو بابا ز سرم رفت که رفت

                           همه دلخوشی من ز برم رفت که رفت

همه عمر پدر جبر و ستم بود به دَهر

                           حاصل زندگیم بود پدر ؛ رفت که رفت

---

باب ما رفت خدایا ؛ تو بیامرز او را

                         معدن جود و سخایی ؛ تو بیامرز او را

خادمی بود به درگاه حسین(ع) و عباس(ع)

                         به حق امّ ابیها تو بیامرز او را

---

خدایا رفته از سر سایه پرمهر بابایم

                        انیس و مونس تنهایی و شادی و غمهایم

خدایا کن عطا صبری بسازم با غم هجرش

                        که بعد از رفتن بابا ببین تنهای تنهایم

---

سایه مهر پدر رفته کنون از سر ما

                         رفته از دست خدا ؛ مونس و تاج سر ما

همه عمر ؛ مشقّت به جهان کارش بود

                         سایه اش کم شده از خانه و هم از سر ما

---

دریغا مهربان بابای ما رفت

                        فروغ دیده بینای ما رفت

تمام عمر کارش رنج و زحمت

                        خدایا آن گل زیبای ما رفت

---

ز هجر روی باب نازنینم

                      دلم بشکسته و زار و حزینم

دو سه روزه که من رویش ندیدم

                      ز دوری رُخش من دل غمینم

نصیبم کن که شاید عالم خواب

                      دوباره روی زیبایش ببینم

---

          

 

رباعی ترحیم مادر

  رفت از سر ما ؛ مونس ما ؛ تاج سر ما

                    آن مادر مظلومه و نور بَصر ما

غمخانه شده خانه ما بعد تو مادر

                    بشکست به یکباره فلک بال و پر ما

---

خدا سایه مادر ز سرم کم شده است

                    از غم هجر تو مادر کمرم خم شده است

آنقدر اشک فشاندم ز غمت مادر جان

                    صورتم بین که ز اشک بصرم یَم شده است

---

مادرم رفت خدایا تو گناهش بخشا

                    به حق زمزمه و ناله و آهش بخشا

راه او بود حقیقت ره زهرا ؛ زینب

                   کرمی کن تو به آن ایده و راهش بخشا

---

مهربان مادر ما رفت خدا از سرما

 

                  بود زحمتکش و مظلومه و تاج سر ما

ای خدا صبر عطا کن به من بی مادر

                  ریخت یکباره ز مرگش همه بال و پر ما

---